Hoe heppie is de hardloper nou echt?

Naar aanleiding van het overlijden van Jan Mokkenstorm. 

Als ik schrijf over hardlopen is het regelmatig naar aanleiding van een fijn trainingsloopje, een lolletje onderweg, een nieuwtje. Zelden gaat het om iets ernstigs. 

We weten het; insta en Facebook worden vooral gevuld met heppie de peppie berichten. Is ook prima, en ik doe er vrolijk aan mee. Tegelijkertijd kan ik het nu niet nalaten om iets serieuzers te melden, dat me aangreep vlak voor een trainingsrondje met mijn loopmaatjes. Op zondagmorgen. 

Op zondag zijn er -al vroeg in de ochtend- prachtige televisieprogramma’s die naar mijn mening echt ergens over gaan. Als ik tijd heb zet ik dat tijdens mijn ontbijt en de eerste kop koffie even aan. Kan nog net voordat ik de deur uit moet. 

De Verwondering is zo’n programma dat ik graag zie. Mooie gesprekken van Annemiek Schrijver met een inspirerende gast. Die ochtend zit daar een programma voor dat ik herken als een herhaling. Waarom een herhaling? En dan ineens weet ik het… hij is dood. Kan niet anders. 

Mijn vermoeden klopt. En het maakt het gesprek waar ik naar luister nog meer bijzonder. Jacobine Geel interviewt psychiater Jan Mokkenstorm. De man is 57, oprichter van 113 zelfmoordpreventie. 

Goeie kop, recht-door-zee verteller. Zijn missie: niemand mag eenzaam of radeloos sterven door zelfmoord. Hij richtte tien jaar geleden 113 zelfmoordpreventie op om het taboe dat rustte op zelfmoord zoveel mogelijk weg te nemen. 

‘Mede ingegeven door zijn eigen ervaring met depressie en suïcidaliteit, ontstond zijn fascinatie voor de hulp aan mensen in ernstige emotionele crisis’, schrijft de 113-site. Hij wist van diepe dalen en de wens om er een eind aan te maken.

Ik luister en kijk. En denk: depressieve gevoelens die leiden tot zelfmoordgedachten, een poging, een daad. Hoeveel mensen? Was het niet zo dat psychiater en hardloper Bram Bakker running-therapie in het leven riep? Niet voor niets. Hoeveel hardlopers hebben met depressieve gevoelens en nog erger te kampen? 

Als je je een beetje in het hardlopen verdiept, weet je dat er enorm, echt enorm veel lopers zijn. Er zijn heel veel zondagochtendgroepjes zoals dat van mij. Na al die loopjes tref je heel veel foto’s op social media van die groepjes. En op al die foto’s: lachende lopers. Bezwete koppen. Kleurrijke outfits. Een en al vrolijkheid en sportiviteit. 

Schijn? Hoeveel van deze mensen zitten op zondagmiddag somber thuis… Hoeveel zijn er gered door een rondje hardlopen? 

Ik heb vragen, heel veel vragen en kijk ondertussen geboeid naar Jan Mokkenstorm. 

De radicale vernieuwer, de bevlogen psychiater, die in liefde voor zijn patiënten het roer omgooide als het ging om de benadering van de mens met zelfmoordplannen. Want, zo vertelde hij eerder aan een Volkskrantverslaggever, de patiënten werden in de jaren tachtig en negentig anders behandeld. Ze zouden maar manipuleren met zelfmoord en werden daarom hard aangepakt door psychiaters. Daar kwam Mokkenstorm van terug. Veranderde zijn houding ten opzichte van deze patiënten, wilde ze bijstaan en richtte vervolgens 113 op. 

Mokkenstorm overleed deze maand (juli 2019) aan alvleesklierkanker. 

One thought on “Hoe heppie is de hardloper nou echt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *